Nesne tabanlı programlama, kodun okunabilirliği için oldukça önemli bir yaklaşımdır. Kodun karmaşıklığını azalttığı gibi okunabilir ve değerlendirilebilir olmasını sağlar. Kendi yazdığımız kodu bile daha sonra anlamak zor ve güç olabilir. Tabii ki bu karmaşaya sebep olan sadece programala tarzı değildir, fonksiyonları ve değişkenleri de sistematik olarak adlandırmak oldukça önemlidir. Bununda farkına vararak daima bilinçli ve dikkatli kod yazabilmemizi sağlayan, insan algısına yatkın üretimi tetikleyen bir yaklaşımdır.

O nedenle bu gücü elde edebilmek için yaklaşımın prensiplerini koddan bağımsız olarak öğrenmek ve sindirmek gerekir.

Nesne Tabanlı Programlama (Object Oriented Programming) Kullanılmadığı Takdirde Neler Olur?

Eğer büyük ölçekli bir projede OOP prensiplerinden kaçınırsanız, “Spagetti Kod” dediğimiz durumla karşılaşırsınız. İşte yaşanacak temel sorunlar:

1. Kod Tekrarı (DRY Prensibinin Çöküşü)

Aynı işi yapan kod bloklarını projenin her yerine kopyalayıp yapıştırmak zorunda kalırsınız. Bir değişiklik yapmanız gerektiğinde, 50 farklı yerdeki kodu tek tek güncellemeniz gerekir. Mutlaka birini unutursunuz ve sistem çöker.

2. Devasa ve Karmaşık Fonksiyonlar

Veriler ve fonksiyonlar birbirinden ayrık olduğu için, bir fonksiyonun içine yüzlerce satır kod yığılır. Hangi değişkenin nerede değiştiğini takip etmek imkansız hale gelir.

3. Veri Güvenliği Açıkları (Kapsülleme Eksikliği)

OOP’deki “Kapsülleme (Encapsulation)” özelliği olmazsa, programın herhangi bir yerindeki bir kod parçası, kritik bir veriyi (örneğin bir banka bakiyesini) yanlışlıkla değiştirebilir. OOP’de ise veriye erişim sınırlıdır ve kontrol altındadır.

4. Esneklik Kaybı

Yeni bir özellik eklemek istediğinizde, mevcut tüm yapıyı yıkıp yeniden inşa etmeniz gerekebilir. Proje büyüdükçe, geliştirme hızı logaritmik olarak yavaşlar.