Dijital oyun tasarımı içerisindeki ikilemlere devam ediyoruz. Daha önce oyuncu kavramındaki muğlaklık üzerine konuşmuştuk. Sonra oyun tasarımında en kritik ölçeklerinden birini çerçeveleyen oynanabilirliğin sınırlarını çizmiştik. Şimdi sıra geldi oyunlarda deneyim tasarımına. Tabii burada da bir ikilem var: User Experience (UX) – Player Experience (PX).

User Experience (UX)’in temel amacı kullanıcının hedefe ulaşmasını sağlamak, kullanılabilirliği artırmak, memnuniyeti yükseltmek, hata oranını azaltmak şeklinde özetlenebilir. Player Experience – (PX) ise oyuncunun oyunla etkileşim süresince yaşadığı bilişsel, duyuşsal, davranışsal ve sosyal deneyimlerin tamamıdır.

Disiplinlerin birbirini nasıl beslediğini anlamak için literatürdeki en popüler iki modeli incelemek gerekir:

UX için Don Norman’ın 3 Duygusal Seviyesi:

1. Visceral (İçgüdüsel): İlk estetik algı (Grafikler/Arayüz tasarımı).
2. Behavioral (Davranışsal): Kullanılabilirlik ve işlevsellik (Kontrollerin akıcılığı).
3. Reflective (Düşünsel): Deneyimin ardında bıraktığı his ve kimlik (Oyun hikayesinin veya ürünün kişide bıraktığı uzun vadeli etki).

PX için MDA (Mechanics, Dynamics, Aesthetics) Çerçevesi:

• Mechanics (Mekanikler): Oyunun kuralları ve kodları (UX’teki sistem mimarisi).
• Dynamics (Dinamikler): Oyuncunun mekaniklerle etkileşime girdiğinde ortaya çıkan davranışlar (UX’teki kullanıcı yolculuğu).
• Aesthetics (Estetik): Oyuncuda uyanan duygusal tepkiler (Korku, heyecan, başarı, akış).